Als het niet..

Als het niet..
zou bruisen en broeien in Hengelo
.. als het niet
zou ruizen met haar winden

zouden we niet kunnen dichten
is er geen leven
zouden we zwichten

Hoe we ook leven waar we ook gaan
zitten in hetzelfde schuitje
in een kleurrijk bestaan

laat het waaien door de haren
het mag loeien
het mag broeien
leven zal opnieuw zich baren

Hengelo’s  geur, geluid en kracht
niet geruisloos maar vol leven
steek een loflied van haar pracht

over mensen en verschillen
wat we uit onszelf gaan geven
thans en gul de toekomst in
kleuren samen Hengelo’s  dreven

broeit en bruist het
zinderend
wordt het toch een
Happy End

Isis Zengerink, juni 2018

Lente-licht

Toen de dag de nacht verdreef
kon je vogels horen
hun gezang dat hoorbaar bleef
de dageraad geboren

En de mensen stonden op
bogen naar het oosten
waar de zon zijn klim begon
om hen te vertroosten

En de nieuwe dag die sprak
Nu ga ik beginnen
met het licht dat openbrak
schijn ik overal binnen

En de mensen gingen heen
werkten, spraken, zongen
het tintelde bij iedereen
het voorjaar was begonnen!

En de hoop die sprankelde
vól van pril beleven
voor wie tóch nog wankelde
is dit gedicht geschreven.

Isis Zengerink, juni 2018

Tot leven komen

Ik parallel
met mijn gedicht
het zoekt een vorm
wil een gezicht
Ik balanceer
het is nog teer
met mijn gedicht
Het dreint het zeurt
wil evenwicht
Ik luister, kijk
het wil gaan staan
ik kom eraan
Geef me een vinger
met huid en haar
schenk ik je een naam
Nieuw gedicht
zo klein zo broos
altoos
houd ik
je staande
het nieuwe leven
ingeblazen.

Isis Zengerink, juni 2018

Open einde

Wat spookt dit gedicht
nu weer uit?!
riep hij met vertrokken gezicht

Het beeft en trilt
heeft het wel zin?
want alles raakt op tilt

Pas jij maar op!
was haar repliek
het woelt en heeft geen stop

het schudt aan vanzelfsprekendheid
een goed gedicht
het biedt geen eind

heeft nooit een punt
het opent zich
het is te voelen als je kunt

Dát wilde hij bewezen
en ging op zijn gemak
de vele verzen lezen

Toen knipperde hij zijn ogen
zij had – inderdaad –
niet gelogen

hij plukte poëzie
hij peinsde
het prikkelde zijn geest
dat nimmer
zo kwellend helder was geweest.

Isis Zengerink, juni 2018

Curucurucuroek

Houden we wel van Facebook?
Word toch wakker! kraait de haan
onze privacy
die is eraan gegaan.

Isis Zengerink, juni 2018

Ik vraag me af, ik vraag me af

hoe laat de tijd zich zien?

               *

Waar is de oude, ronde klok

het tikte de seconden

de beide wijzers liepen rond

je las het met je ogen

zó wandelde de tijd vooruit

van I tot XII in ronde bogen

             *

Ik vraag me af, ik vraag me af

hoe laat de tijd zich zien

nu cijfertjes verspringen

van analoog naar digitaal

het cyclische vervingen

             *

Hoe laat de tijd zich zien

vraag ik me af

waar is de ronde tijd gebleven

het ritmisch tikken van de klok

ik mis het lopen van de wijzers

de tik, zoals mijn hartenklop.

Isis Zengerink,  1 december 2017

Woorden

 komen nooit alleen

ergens gingen ze schuil

toveren betekenis

en een gedicht bijeen

om zin,

zin te krijgen.

Isis Zengerink, december 2017

Lente

Het roert in mij en om ons hene
de winter is verdwenen
de lente fluistert zacht haar lied
alles ontwaakt zoals gij ziet

Het roert en tintelt in mijn bloed
Het vult mij met deez’ nieuwe gloed
Vogels fladd’ren en fluiten
En ik? Ik wil naar buiten

om al hetgeen zich gaat ontvouwen
en het ontbotten te aanschouwen
zie hoe natuur uitbundig joelt
zoals het kriebelt en het krioelt

Uit elke porie stroomt het leven
Ik wil de kern ervan beleven
’t Is mijn natuur zo resonerend
Met lijf en leden alles erend

Al dat prille al dat trillen
nergens valt het meer te stillen
natuur die fluit en juicht en bloesemt
ik zwijg hoe het ontboezemt

Isis Zengerink, 19 april 2015

Als..
het donker van de dag verdwijnt
en dromen glinsteren in de nacht
het licht dán doorbreekt en verschijnt
de wilde werkelijkheid verzacht

Dan..
zweeft het leven in mijn dromen
zo’n rust geslopen in mijn hart
geen onheil, angst of haat gekomen
een zachte deken over smart

Als..
dan de dageraad gaat gloeien
na duizend sterren schoon gestraald
de werkelijkheid opnieuw gaat loeien
toch vrede in mijn ziel gedaald:

Dan..
wordt het donker van de dagen
gevuld met daad van tederheid
na nacht vol licht en welbehagen
die droom geplant in werkelijkheid:

tot diep in donkerste lagen
dringt droomlicht door de dagen
ontkiemt door woord en daad
het nieuwe vredeszaad

Isis Zengerink, december 2016

Isis Zengerink, december 2016

Sta even stil bij Hengelo…..

Waar ik werd geboren uit haar schoot
toen haar hart nog bloedend tikte
van oorlogsgeweld
Waar operatie van haar puinhopen
de wond deed voelen van zichtbaar litteken
Zie! Kwetsbaar centrum en herinnering.

Sta even stil bij Hengelo.. waar haar Centrum oprees als Phoenix uit haar as
en waar haar aderen als beken vloeiden
waar zij zich uitstrekte tot in nieuwe wijken
haar groei met bloei aan ons doorgaf
Ziehier! Als we dralen in haar domein.

Sta even stil bij Hengelo… want zij, zij heeft haar Vader
voor burgers en haar Raden
En wij, wij kinderen struinen
door regels en haar wetten
Waar politiek haar spanning boogt
Want kijk! Haar raadselen zijn haar burgers

Sta even stil bij Hengelo…bij hoe zij ademt, hoe zij leeft
want eigenwijs en eigentijds zo slingert zij
reikt bewegend de toekomst in
En kijk! Hoe zij in haar weeën
opnieuw haar kinderen baart – en ook wel zorgen –

Kom! Sta even stil, waar
vrijend met Hengelo en haar geheimen
uw dichter inspiratie baart
en toont haar kind van poëzie
Met heel haar lijf en leden..

Isis Zengerink, augustus 2015

Bankje Guusje

Panta Rhei                                                   

 Wat bezielt jou, Hengelo
waartoe, waarheen
met jouw beproefde hart?
Nu jij zo leegstaat, rafelt, cijfert,
een hartversterkertje behoeft
zodat jouw bloed kan stromen.

 Wie verzorgt dit hart
dat tikt, dat bloedt
dat bloeit, bezint
bezielt, bemint!

 Zie het roerend hart van Hengelo
dat zich zozeer ontfermt
over de gevluchte stroom
thans geborgen in zijn schoot
hen gastvrij laat herademen.
Hier is het zout van Hengelo
in levensvatbaarheid te vinden,
ook dát beweegt jou, Hengelo.

Isis Zengerink, mei 2016

Vraagteken

Als jij niet:
retorisch bent
en niet gebiedend
noch ondervragend
houd ik van jou,
jij
vragend zinseinde
zo kwetsbaar en verlegen
zonder misbaar zonder roepen
daar vloeiend gelegen
smekend om begrip
een nieuw begin
geen gewin noch geroep.
Toonbeeld van zachtmoedigheid
van niet-weten in jouw ronding
noch stelligheid in jouw punt
krullend in een stille zucht
zo kalmerend onze snelheden
wordt adempauze gegund.
Aldus
meetrillend met jouw teken
van ontvankelijkheid
wordt
in jouw schommelende teken
het antwoord wakker.

Isis Zengerink,  januari 2016

 

 

Jubileumwoorden

Van Dale’s dikke boeken
zo rijkelijk gevuld
ieder woord aan ons onthuld
doet alles uit de doeken

Na 150 jaar werd er gescoord
kon Van Dale eraan beginnen
na zoveel woorden, zoveel zinnen
voor ieder jaar een toverwoord:

Weltschmerz, kukelen, sigaret
de 19e eeuw z’n nieuwe varia
penarie, bolleboos, imponderabilia
confectie, apegapen en spanjolet

In de 20e eeuw oh, alles is meteen zoveel:
van feeëriek tot chromosoom en adrenaline
charleston, paparazzo en warempel bikini
het aanraakscherm, ’t werd allemaal ons deel

Net nu ons millennium is begonnen
maken wifi en wildroker vaart
naast ontvrienden, leefloon en wietboulevard
onze woordenschat ragfijn uitgesponnen

Zijn ’t niet eerst de daden, pas dán de woorden?
naamloos leven reeds tot drang bereid
zoals het zelfportret nu digitaal verspreid
zich prompt als ‘selfie’ in Van Dale boorde.

Isis Zengerink, 27 oktober 2015